ام اس

بیماری ام اس بیماری مزمن و پیشرونده‌ای است که اغلب جوانان به آن مبتلا می‌شوند. در بیماری‌ ام اس غلاف میلین، ماده پوشش دهنده و محافظ اعصاب در سیستم عصبی مرکزی بدن، تخریب می‌شود. عصب‌ها بدون غلاف میلین نمی‌توانند به خوبی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

اگر چه بیماری ‌ام اس به ندرت کشنده و مرگبار است، اما عوارض آن، از جمله تنفس دشوار، آسیب‌های منجر به زمین خوردن و سقوط و فقدان کلی توانایی حرکتی، می‌تواند شدید باشد. فرآیند بیماری را می‌توان با فیزیوتراپی و درمان مناسب تحت کنترل درآورد و حرکت را بهبود بخشید و حفظ کرد. بیش از 90 درصد مبتلایان به ام اس از دشواری در راه رفتن و حرکت بدن شکایت دارند.

توانبخشی بیماران ام اس

- آب درمانی 

- استفاده از ابزارهای کمکی برای بهبود عملکرد

- بیوفیدبک

- اصلاح و تقویت عملکرد عضلات و اندامها به همراه کنترل درد با لیزردرمانی، فیزیوتراپی ورزش، بیوپترون و نوردرمانی، و روش های فیزیکی دیگر

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی برای بهبود مشکلات حرکتی و بهبود کیفیت زندگی در محیط کار و خانه ضروری است. فیزیوتراپیست بیمار را دقیق معاینه کرده تا ناحیه‌های قدرت و ضعف را تعیین کند و سپس بر مبنای نتایج به دست آمده، شرایط بیمار و اهداف وی برنامه تمرینی خاصی را به منظور انجام در کلینیک و منزل تهیه می‌کند.

زمانی که ام اس تشخیص داده می‌شود، بهترین گزینه شروع سریع فیزیوتراپی است تا سرعت پیشرفت علایم و نشانه های بیماری را کاهش دهد. 

در فیزیوتراپی از روش‌های حرکت دادن، دستکاری مفصل یا ماساژ عضلات و دیگر روشها مانند کمپرس سرد، تحریک الکتریکی یا اولتراسوند نیز استفاده میشود.

هدف فیزیوتراپی این است که بیماران استقلال عملکردی را بازیابند و زندگی کامل و فعالی را در خانه و اجتماع دنبال کنند. 

روشهای فیزیوتراپی برای مبتلایان ام اس

- برنامه های تمرینی برای تقویت عضلات

- اولتراسوند

- آب درمانی و ورزش‌های آبی

- یوگا

- آموزش تعادل برای بهبود توانایی راه رفتن، قدرت پا و تعادل کلی در زمان فعالیت‌های معمول روزانه 

- ورزش ایروبیک، استفاده از وسایل و تجهیزاتی مانند دستگاه اسکی فضایی، تردمیل یا دوچرخه ثابت

 

مطالب مرتبط:

فیزیوتراپی بیماری ام اس