مراقبت های پرستاری در تشنج

 

مراقبت های پرستاری در تشنج

  • اطراف بیمار را خلوت کنید و مکانی خلوت و ایمن برای بیمار فراهم کنید.
  • مشاهده و گزارش توالی و ترتیب نشانه های ایجاد شده و بررسی علایم اورا قبل از بروز تشنج.
  • در صورت امکان، بیمار را بر روی زمین قرار داده و اگر بیمار در ارتفاع است بیمار را از خطر سقوط محافظت کنید.
  • بالا بردن نرده های کنار تخت برای پیشگیری از بروز آسیب دیدگی
  • قراردادن در وضعیت پهلو ، درصورت نیاز مجهز بودن به وسایل ساکشن و باز نگه داشتن راههای هوایی برای پیشگیری از بروز آسپیراسیون.
  • آموزش به بیمار و خانواده ی بیمار درمورد مصرف منظم داروهای ضد تشنج و شناسایی عوامل مساعد کننده و شروع کننده تشنج مانند اختلالات روحی، عوامل استرس زا ، تحریکات نورانی، شنوایی، بینایی و لامسه ای ، تب، قاعدگی و ...
  • اطمینان از باز بودن راه هوایی بیمار
  • سعی نکنید فک های بیمار را که به علت اسپاسم به هم فشرده شده به زور باز کنید این کار موجب شکستن دندان ها می شود.
  • نباید حرکات بیمار در حین تشنج محدود یا مهار شود. چرا که انقباض عضلانی قوی بوده و موجب آسیب دیدگی می شود. 
  • در حین بروز تشنج یا پس از آن، ممکن است دوره کوتاه قطع تنفس رخ دهد. بعد از اینکه بیمار بیدار شده و هوشیاری خود را بدست آورد، باید وی را نسبت به محیط آشنا کرد.
  • اگر بیمار پس از تشنج دچار هیجانات شدید شد، وی را به خونسردی و آرامش دعوت کرده و از وسایلی استفاده شود که حرکات وی را کنترل کند.

تشنج و درمان آن

 

تشنج

تشنج (seizure) عبارت است ازاختلال موقتی در فعالیت الکتریکی مغز که دو خصوصیت دارد، به صورت ناگهانی آغاز شده و اینکه غیرارادی وغیر قابل کنترل میباشد. تشنج‌ اغلب منجر به‌ از دست‌ رفتن‌ يا اختلال‌ هوشياري‌ مي‌شود. شايع‌ترين‌ علت‌ تشنج‌، صرع‌ میباشد، البته تشنج علل غیر صرعی نیز دارد مانند هیپوگلیسمی، تب و تشنج، افت فشار خون، میگرن، مننژیت و... . تشنج به نوبه خود یک بیماری نیست، اما به‌عنوان علامت طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها که مغز را تحت تاثیر قرار می‌دهد، شناخته می‌شود.

بعضی افراد هر تشنجی را به بیماری صرع مرتبط می‌دانند در حالی که تشنج یک اتفاق و صرع یک بیماری است که در آن با تشنج‌های خود به خودی و بدون عامل مشخص رخ میدهد.

حملات تشنجی مانند توفانی کوچک در سیستم الکتریکی مغز است و علائم ناشی از آن می‌تواند از چند دقیقه مات و مبهوت شدن تا افتادن و از دست رفتن کامل هوشیاری متفاوت باشد.

بیمار اغلب قبل از حالت تشنج علائم آن را احساس می‌کند. به طور کلی حملات تشنجی در کودکان شایعتر از بزرگسالان است. اکثر افراد تنها یکبار تشنج را در طول زندگی تجربه میکنند.

الکتروانسفالوگرافی (EEG) که امواج مغز را اندازه میگیرد، می‌تواند با ثبت کردن امواج بلند و نوک تیز، وجود حمله تشنجی را ثابت کنند. تصویر برداری با تشدید مغناطیسی (MRI) می‌تواند دلایل زمینه‌ای تشنج مانند تومور، سکته مغزی یا ناهنجاری مادرزادی را مشخص کند.

تشنج در کودکان

در سنین۶ماه تا۵سالگی مغز کودکان به افزایش درجه حرارت بدن حساس بوده در نتیجه بعضی کودکان در این سنین با تب های شدید(بیش از۳۸درجه)دچار تشنج میشوند. اکثریت این کودکان بعد از سن ۵سالگی دیگر دچار تشنج نمیشوند. اکثر مواقع تشنج همراه با تب دراثر عفونتهای ویروسی دستگاه تنفس فوقانی یا عفونت حاد گوش میانی و یا مننژیت رخ میدهد. 

علائم پیش از تشنج

- احساس ناخوشایندی در شکم

- اختلال دید و سرگیجه

- اسپاسم‌های غیرقابل کنترل عضلانی

- احساس مزه ناخوشایند در دهان

- حرکات سریع چشم

- کاهش سطح هوشیاری 

علائم تشنج

- بي‌هوشي‌ ناگهاني‌ 

- سفت‌ و قوسي‌ شدن‌ پشت‌ 

- حركات‌ تشنجي‌ 

- اختلال تنفس

- اختلال هوشیاری

- خاکستری و تیره شدن لب ها

- قرمز و پف آلود شدن صورت و گردن

- قفل شدن فک

- بیرون آمدن بزاق و کف از دهان

- گاهی از دست رفتن اختیار مثانه و روده

دلایل تشنج

- برخي‌ از بيماري‌هاي‌ تخريب‌كننده‌ مغز

- آسيب‌ سر

- كمبود اكسيژن‌ يا گلوكز در مغز

- مصرف‌ سموم‌ خاصي‌ مثل‌ الكل‌

- عفونت‌های سیستم عصبی

- سکته مغزی

- تومورها 

- تب شدید

- اختلالات متابولیکی

- نارسایی‌های کلیوی

- مصرف برخی داروها

- دیابت و فشار خون 

- نارسایی‌های مادرزادی عصبی 

 

درمان تشنج

درمان غیر دارویی

- درمان‌های غیردارویی اهمیت زیادی داشته که شامل حذف عوامل خطرناک به خصوص برای پیش‌گیری از آسیب‌های مغزی است که از زمان جنینی شروع می ‌شود و شامل خودداری از مصرف دخانیات، عدم مصرف الکل، خودداری از محیط ‌های آلوده مثل رادیواکتیو است.

- ورزش منظم و پیاده روی 

- خواب منظم و کامل 

- برنامه غذایی سالم و استفاده از لبنیات ، سبزیجات  و پروتئین 

- جلوگیری از چاقی و پرخوری و جلوگیری از استرس  و اضطراب 

درمان دارویی

اغلب بیماران تشنجی با یک یا چند دارو کنترل می ‌شوند و در 20- 15درصد موارد ممکن است با مصرف دارو به خوبی کنترل نشوند یا احتمالا بهبود نیابند، اینها بیمارانی هستند که با آسیب‌های شدید مغزی مواجه شده اند (مانند بیماران عقب‌مانده ی ذهنی یا افراد دچار ناهنجاری‌های شدید مغزی مادرزادی)

 

منابع

topnaz.com

tebyan.net

http://physiotherapy-tehran.blogfa.com