درمان پسوریازیس
پسوریازیس
بیماری پسوریازیس یا بیماری صدف از دسته بیماریهای پوستی مزمن،خودایمنی وغیرواگیر است.پسوریازیس هنگامی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی بدن فرد فعالیت نابجایی داشته باشد.این فعالیت نابجای سیستم ایمنی باعث افزایش سرعت چرخه رشد و تکثیر سلولهای پوست میشود،یعنی میزان سلولهای پوستی که تولید میگردند از میزان ریختن آنها بیشتر می شود.
نشانه های بیماری پسوریازیس
بیماری صدف از برجستگی های کوچک قرمز رنگ شروع شده و کم کم بزرگ شده و فلس دار می شوند. در بیماری صدف، پوست ضخیم به نظر می رسد اما ممکن است اگر فلس ها کنده و یا ساییده شوند به راحتی دچار خونریزی شود. علاوه بر این ها، این اختلالات پوستی ممکن است باعث موارد زیر شوند:خارش سوراخ شدن، ترک خوردن، نرم شدن و کنده شدن ناخن ها
علل بیماری پسوریازیس
علت دقیق ابتلا به بیماری صدف یا بیماری پسوریازیس هنوز ناشناخته میباشد اما این اعتقاد وجود دارد که ترکیبی از عوامل مختلف می تواند به گسترش این بیماری کمک کند.آسیب های پوستی به عنوان مثال بریدگی ها، خراش ها و یا عمل جراحی،استرس های ناگهانی روحی عاطفی و عفونت استرپتوکوک (Streptococcus)،برخی دلروهل،عوامل هورمونی و ارثی از عوامل احتمالی ایجاد این بیماری هستند.اختلال در سیستم ایمنی بدن باعث ایجاد التهاب در پوست شده و منجر به تولید سریع سلول های جدید پوستی می شود. در حالت عادی سلول های پوستی هر 28 تا 30 روز جایگزین می شوند در حالی که در بیماری صدف سلول های جدید هر سه تا چهار روز تولید شده و به سطح پوست می آیند. تجمع سلول های قدیمی تر که با سلول های جدید جایگزین می شوند، فلس های نقره ای رنگ را ایجاد می کنند که مهمترین و بارزترین علامت پسوریازیس است.
تشخیص پسوریازیس
پسوريازيس اغلب با معاينه باليني تشخيص داده ميشود و هيچ گونه تست خوني براي تشخيص آن وجود ندارد، هر چند گاهي اوقات انجام برخي آزمايشات براي يافتن علل شعلهور كنندة آن ضروری است. در هر حال در موارد مشكوك، ميتوان از بيوسپي پوست استفاده كرد.در اين روش پزشك متخصص با بريدن تكة كوچكي از پوست و بررسي آن زير ميكروسكوپ، بيماري را تشخيص ميدهد.
درمان پسوریازیس
با توجه به متفاوت بودن پسوريازيس در افراد مختلف، روش درمان در هر فرد بسته به سن، جنس، شغل، وسعت بيماري و بسياري از عوامل ديگر متفاوت خواهد بود.
در حال حاضر داروهاي موضعي بسياري وجود دارند كه در درمان پسوريازيس مصرف ميشوند.
كورتيكوستيروئيدهاي موضعي معمولاً شايعترين درماني است كه براي پسوريازيس استفاده شده،باعث كم شدن التهاب و تحريك پذيري پوست ميشود.خيلي از اوقات پزشك تركيبي از يك داروي از بين برنده لايه شاخي (كراتوليتيك) و استيروئيد موضعي را براي شما تجويز ميكند.نكته مهم در مصرف كورتيكوستيروئيدهاي موضعي آن است كه غالباً پس از مدتي، ديگر آن پاسخ مطلوب ابتدايي حاصل نميشود،ضمن آنكه خطر نازك شدن پوست در اثر مصرف اين داروها نيز وجود دارد. بنابراين انتخاب دقيق نوع استيروئيد موضعي و مصرف درست آن ميتواند باعث كم شدن اين اثرات ناخواسته شود.
علاوه بر كورتيكوستيروئيدهاي موضعي و داروهاي كراتوليتيك داروهاي قديميتري چون تركيبات تار قطران و آنترالين نيز از مدتها قبل در درمان پسوريازيس بكار رفته،با اثرات قابل قبول همراه هستند.استفاده از تركيبات موضعي ويتامين D نيز در درمان اين بيماري با نتايج خوبي همراه بوده است.همچنین با کاربرد ماورا بنفش فیزیوتراپی تاثیرات مثبتی در درمان دیده شده است.اشعه ماورا بنفش (uv) فعالیت بخشی از سیستم ایمنی که موجب التهاب میشود را تاحد زیادی متوقف میکند.همچنین سلول های ایجاد کننده التهاب را ازبین خواهد برد.تشخیص میزان دوز لازم اشعه uv با متخصص فیزیوتراپی(فیزیوتراپیست)میباشد
علاوه بر درمانهاي موضعي، در موارد شديد پسوريازيس داروهاي متعددي وجود دارند كه بصورت تزريقي يا خوراكي براي اين بيماري بكار ميروند و اصطلاحاً درمانهاي سيستميك ناميده ميشوند. معمولاً متوتركسات اولين دارويي است كه براي اين منظور بكار ميرود. اين دارو كه در سال 1951 براي اولين بار در درمان پسوريازيس مصرف شد تكثير سلولهاي پوست را كم كرده غالباً بخوبي بيماري را كنترل ميكند. متوتركسات ميتواند هم بصورت خوراكي و هم تزريقي مصرف شود و غالباً پس از چند هفته اثر آن ظاهر ميشود.
همچنين مشتقات ويتامين A كه به رتينوئيدها معروف هستند با كاستن تكثير سلولهاي پوست، باعث بهبودي پسوريازيس ميشوند.
از داروهاي ديگر ميتوان به سيكلوسپورين و هيدروكسي اوره اشاره كرد.مشخص است كه تمام اين داروها با نظر پزشك متخصص تجويز شده،براي اطمينان از بيعارضه بودن آنها، انجام آزمايشات پايه و دورهاي ضروري است.به هر حال آنچه در مورد داروهاي سيستميك در پسوريازيس بسيار اهميت دارد، اين است كه بجز موارد استثنايي، نبايد از كورتيكوستيرروئيدهاي خوراكي يا تزريقي در اين بيماري استفاده شود. مصرف اين داروها، اگرچه ممكن است باعث بهبودي ظاهري اوليه شوند، ولي متعاقباً علاوه بر اثرات سوء متعددي كه دارند، باعث شعلهور شدن بيماري يا تبديل شدن آن به اشكال خطيرتر ميشود.
نكتة ديگري كه بسيار اهميت دارد، اين است كه هنگامي كه يك خانم مبتلا به پسوريازيس در سنين باروري تحت درمان با داروهاي سيستميك قرار ميگيرد، بايد بدقت از نظر پيشگيري از بارداري توجيه شود. در مورد برخي از اين داروها حتي تا ماهها پس از قطع دارو نيز بارداري ميتواند خطراتي براي جنين در پيداشته باشد.
منابع
سایت onlinesalamat
سایت tebyan
سایت iranderma