گفتاردرمانی بیماران سکته مغزی
گفتاردرمانی بیماران سکته مغزی
گفتار درماني يكي از شاخههاي علوم توانبخشي براي كمك و درمان اختلالات گفتار و زبان مانند اختالات گفتاری پس از سکته مغزی و اختلال بلع(دیسفاژی) میباشد.
مشکلات گفتاری و اختلال تکلم یکی از عوارض شایع پس از سکته مغزی است که بهتر است در شش ماه اول بيماري انجام شود، چرا كه در شش ماه اول، مغز قابليت آموزش پذيري بيشتري دارد و اغلب قابل درمان است.
مشكلات گفتاري بیماران سكته مغزي ميتواند به شكلهاي متفاوتي از جمله فراموشي و عدم بیان كلمات و يا عدم درك كلامي بروز كند. گاهی افراد قدرت درك صحبت دیگران را از دست ميدهند.
اختلالات گفتاری به علت تخريب سلولهاي مغزي مربوط به گفتار است که بيمار را در یادآوری كلمات دچار مشكل ميکند. اين مشکل بدليل وقوع سکته در بخشي از مغز که کنترل زبان و تکلم را بر عهده دارد، روي ميدهد.
روند درمان بیماران بسته به شدت و ميزان ضايعه، سن بیمار، عوامل محيطي و اجتماعي و تعداد جلسات درمانی متغیر است. مشکل بیماران جوان اغلب با انجام آموزشهاي موردنياز بسيار زودتر از افراد مسن بهبود میابد.
گفتار درماني بيماران سکته مغزي با پالس مغناطيسي
تحريک مغزي غير تهاجمي ميتواند اختلالات زبان و گفتار بيماران دچار سکته مغزي را بهبود دهد. دستگاه تحريک مغناطيسي ترانس کرانيال (TMS) يک سيم پيچ مغناطيسي است که با تحريک مغزي با شدت کم، موجب انقباض عضلاني در قشر حرکتي مغز مي شود.