سکته مغزی

سکته مغزی پس از بیماری های عروق کرونری قلب و انواع سرطان، سومین عامل مرگ و میر در جوامع است.

شایع ترین بیماری مغز و اعصاب که سبب اختلال در حرکت می شود، سکته مغزی است که پس از بیماریهای عروق کرونری قلبی و سرطانها ، سومین عامل مرگ و میر است بطوریکه از هر ۶ نفر، یکی در طول عمر خود دچار این عارضه می شود. سکته مغزی همچنین یکی از مهمترین دلایل بروز ناتوانی حرکتی به خصوص در سالمندان است.

سکته مغزی منجر به ضعف یا فلج یک سمت بدن می شود و پس از درمان های اولیه و تثبیت علائم حیاتی، توانبخشی به منظور غلبه بر اختلال حرکتی جزء مهمترین بخش درمان است که هر چه سریعتر باید برای بیمار شروع شود و فیزیوتراپی در این میان اهمیت ویژه ای دارد.

تاکید اصلی در فیزیوتراپی بیماران سکته مغزی بر تمرینات عملکردی مانند حفظ تعادل در وضعیت نشسته و ایستاده، راه رفتن و عملکرد دست با استفاده از سمت مبتلاست. همچنین کنترل قدرت عضلات و در صورت نیاز تقویت یا تسهیل عضلات مبتلا از مبانی درمان فیزیوتراپی این بیماران است که البته در مراحل اولیه می توان از برخی عوامل فیزیکی مانند عوامل گرمایی و تحریک الکتریکی عملکردی و بیوفیدبک استفاده کرد. فیزیوتراپی باید در کلینیک آغاز و در منزل نیز ادامه پیدا کند. استفاده از وسایل کمکی مانند عصا، واکر، بریس و... در حد ضرورت و با تشخیص فیزیوتراپیست و نیز تغییرات لازم در محیط زندگی و کار از دیگر توصیه ها جهت کنترل مشکلات حرکتی بیماران سکته مغزی است.

با افزایش میانگین طول عمر در جوامع، بیماری ها از سمت بیماریهای عفونی به سمت بیماریهای ناتوان کننده متمایل شده است که به همین علت فیزیوتراپی بعنوان یکی از مهمترین رشته های مرتبط با حرکت و ناتوانی اهمیتی ویژه پیدا کرده است و با توجه به گسترش حوزه های مرتبط با فیزیوتراپی در برخی کشورها، مقطع پایه فیزیوتراپی به دکترای حرفه ای ارتقا یافته است.