توانبخشی پس از درمان شكستگى لگن

شکستگی لگن از شدیدترین آسیب های اسکلتی است و نیاز به دوره درمان و توانبخشی دقیق و طولانی دارد.
بسیاری از شکستگی های لگن نیاز به درمان جراحی دارند. بیحرکتی برای کسی که دچار شکستگی لگن شده خطرناک است و عوارض متعددی دارد.

هدف توانبخشی پس از عمل جراحی این شکستگی اینست که بیمار هر چه زودتر راه اندازی شده و شروع به حرکت کند.تا از عوارض متعددی که به علت بیحرکتی بیمار ایجاد میشوند پیشگیری شود.

بعد از جراحی شکستگی های لگن هیچ گونه گچ گیری برای بیمار انجام نشده و از آتل استفاده نمیشود. در صورتیکه این شکستگی ها جااندازی شده و با پیچ و پلاک جراحی شده اند دستورالعمل زیر برای بیمار اجرا میشود.

معمولا بیمار تشویق میشود روز بعد از جراحی در کنار تخت نشسته و پا ها را از کنار تخت آویزان کند. بیمار باید در طول روز بیشتر نشسته باشد تا اینکه دراز بکشد.

معمولا حرکات مفصل ران در طرف عمل شده روز بعد از جراحی شروع میشود. این حرکات در ابتدا بصورت پاسیو انجام میشوند یعنی مفصل توسط فیزیوتراپیست به حرکت در می آید. پس از گذشت چند روز تا هفته به بیمار آموزش داده میشود چگونه خودش مفصل ران طرف عمل شده را خم و راست کند. این حرکات مفصلی برای پیشگیری از محدودیت حرکت مفصلی بسیار مهم هستند.

بعد از چند هفته حرکاتی به بیمار آموزش داده میشود که سبب تقویت عضلات ناحیه لگن بیمار تقویت میشوند. تقویت عضلات لگن بسیار مهم بوده و در صورت انجام نشدن آنها، هم شکستگی دیرتر جوش میخورد و هم راه رفتن بیمار دچار مشکل خواهد شد.

چند روز بعد از جراحی شکستگی لگن به بیمار اجازه داده میشود تا با کمک واکر یا دو عصای زیر بغل راه برود. فیزیوتراپیست در آموزش صحیح راه رفتن به بیمار کمک فراوانی میکند.

معمولا پس از سه ماه بیمار میتواند بدون واکر یا عصای زیر بغل راه برود. البته این زمان در بیماران مختلف متفاوت است. بیمار بعد از اینکه توانست بدون کمک راه برود تا چند ماه در موقع راه رفتن قدری لنگش دارد. بتدریج و با افزایش نرمش ها ضعف از بین رفته و لنگش برطرف میشود.

پس از گذشت 4-3 ماه بیمار تشویق میشود که برای تقویت بیشتر عضلات لگن از دوچرخه ثابت استفاده کند. ورزش شنا در دوره زمان برای بیمار بسیار مفید بوده و عضلات لگن را بیشتر تقویت میکند. در این دوره بیمار با کمک فیزیوتراپیست نرمش هایی انجام میدهد تا بتواند حرکات پیچیده تر بدنی را انجام داده و کنترل و تعادل بهتر و بیشتری بر روی حرکات اندام داشته باشد.

اغلب بیماران میتوانند پس از 5-4 ماه به فعالیت های روزمره قبل از شکستگی برگردند.