نفروپاتی ديابتي 

هر کلیه، از صدها هزار واحد کوچک به نام نفرون تشيكل شده است و هر نفرون، دارای شبکه مویرگی ظریفی به نام گلومرول است. نفرون ها به همراه شبکه مویرگی خود نقش اساسی در دفع مواد زاید و تصفیه خون دارند.

در بيماری ديابت، قند خون بالا موجب می شود کلیه ها خون بيشتری را تصفیه کنند و فعالیتشان بیشتر شود. این فشار کاری مداوم موجب شروع ضایعه کلیوی در فرد دیابتی می شود.

گلومرول ها خیلی آرام و تدریجی آسیب دیده و شروع به نشت مقادیر کم پروتئین (آلبومین) می کنند و در نتیجه مقادیرکم آلبومین در ادرار دیده می شود.

در اين مرحله، ميزان دفع آلبومين 30 تا 300 میلی گرم در روز است و مرحله میکرو آلبومينوری ناميده ميشود. از این مرحله به بعد، آسیب کلیوی ناشی از دیابت را نفروپاتی دیابتی می گویند. نفروپاتی دیابتی در اين مرحله قابل برگشت است ولي در صورت عدم توجه و درمان به موقع کلیه ها وارد مرحله آلبومینوری آشکار می شوند كه ميزان دفع آلبومين، بيش از 300 میلی گرم در روز است که کلیه در این مرحله وارد آسيب كليوی غيرقابل برگشت شده است.

عدم انجام اقدامات درمانی و حمایتی به موقع و ناديده گرفتن اين مرحله، سبب ضایعه کلیوی مرحله آخر و از بین رفتن کلیه ها شده و در نهايت منجر به دياليز و پيوند كليه می شود.

دلیل اصلی نفروپاتی کلیوی مشخص نیست ولی اعتقاد بر این است که افزايش قند خون (هيپرگليسمي) كه ويژگي بارز متابوليسم غيرطبيعي در ديابت مي باشد منجر به تخریب کلیه ها می شود.