ضمیمه به: اصول اخلاقی WCPT مسئولیتهای WCPT و انجمنهای عضو آن انجمنهای عضو موظفند که اصول اخلاقی یا اصول حاکم بر رفتارشان را برای اعضا، عموم جامعه، کارفرمایان، دولتها و نهادهای دولتی، منتشر نمایند. انجمنهای عضو موظفند که رویه های مناسبی برای کنترل نحوه عملکرد اعضای خود، آیین نامه های انضباطی و ضمانتهای اجرایی لازم برای کسانی که از این اصول تخطی می کنند، داشته باشند. کنفدراسیون جهانی فیزیوتراپی بر توسعه اصول اخلاقی و رفتاری ملی توسط انجمنهای عضو برای کشور خود اصرار می ورزد. تفسیر اصول اخلاقی WCPT متن زیر برای کمک به انجمنهای عضو WCPT و فیزیوتراپها در تفسیر اصول اخلاقی WCPT آورده شده است. این اطلاعات می تواند پس زمینه مناسبی برای انجمنهای عضو در ایجاد اصول اخلاقی و رفتاری که مکمل اصول اخلاقی و تحکیم کننده آن بوده و بیانگر شرایط ملی نیز می باشند، کمک می کند. اصل اخلاقی اول: فیزیوتراپیست ها به حقوق و وقار تمام افراد احترام می گذارند. تمام افرادی که نیازمند خدمات فیزیوتراپی می باشند، حق دارند که بدون توجه به جنس، سن، نژاد، ملیت، مذهب یا وابستگی سیاسی از خدمات یکسانی بهرمند شوند. بیماران (مشتریان)حق دارند که که به آداب و رسوم فرهنگی شان احترام گذاشته شود. بیماران (مشتریان)حق دارند که به حریم شخصی آنها احترام گذاشته شود. بیماران (مشتریان)حق دارند که اسرار آنها محرمانه باقی بمانند. بیماران (مشتریان)حق دارند که اطلاعات مناسب، به طوریکه برای دادن رضایت آگاهانه یا رد خدمت مورد نظر کافی باشد، دریافت کنند. بیماران (مشتریان)حق دارند که از انجام خدمات برایشان خودداری شود. بیماران (مشتریان)حق دارند که به اشخاص مناسب تر و با صلاحیت بیشتر ارجاع داده شوند. بیماران (مشتریان)حق دارند که خودشان تصمیم بگیرند: در تصمیم گیریها برای درمان مشارکت داشته باشند. نظر یک متخصص دیگر را نیز بخواهند. درمان را متوقف نمایند. بیماران (مشتریان)حق دارند که شکایت کنند و به شکایت آنها با حساسیت رسیدگی شود. فیزیوتراپیست ها مسئولیت کامل دارند که در تمام اوقات رفتار حرفه ای داشته باشند، تا از بروز سوء رفتارهای بالقوه جنسی جلوگیری شود. فیزیوتراپیست ها حق دارند که از همکارانشان انتظار همکاری داشته باشند. فیزیوتراپیست ها باید در رابطه خود با سایر تهیه کنندگان، تولید کنندگان و سایر عوامل، اصول تجارت سالم را به کار برند. اصل اخلاقی دوم: فیزیوتراپیست ها از قوانین و مقررات حاکم بر حرفه فیزیوتراپی، در کشوری که در آن به فعالیت می پردازند، تبعیت می کنند. فیزیوتراپیست ها باید از قوانین و مقرارت حاکم بر حرفه فیزیوتراپی به طور کامل اطلاع داشته باشند و بدانند که نادانی عذری برای عدم تبعیت از قانون نمی باشد. فیزیوتراپیست ها حق دارند که هنگامیکه به نظرشان خدمتی مطابق با بهترین منافع بیمار(مشتری) نمی باشد، از انجام خدمت خودداری کنند یا مداخله دیگری برای بیماران (مشتریان)در نظر بگیرند. اصل اخلاقی سوم: فیزیوتراپیست ها مسئولیت خود را در گرفتن تصمیم صحیح و عمل به آن می پذیرند. فیزیوتراپیست ها حق دارند که استقلال حرفه ای و استقلال در عمل داشته باشند. فیزیوتراپیست ها شایستگی دارند که در ارایه خدماتی که اطلاع و مهارت کافی برای انجامشان را دارند و مسئولیتش را به عهده می گیرند، مستقلانه تصمیم بگیرند. برای هر شخصی که برای انجام خدمات پذیرش می شود، فیزیوتراپیست ها باید برای رسیدن به تشخیص بررسی مناسبی انجام دهند. در پرتوی تشخیص و سایر اطلاعات مرتبط در رابطه با بیمار(مشتری)، به خصوص اهداف وی، فیزیوتراپیست برنامه درمانی را طرح ریزی کرده و آنرا اجرا می کند. هنگامی اهداف محقق شد یا فیزیوتراپی نفع بیشتری برای بیمار(مشتری) ندارد فیزیوتراپیست باید به وی اطلاع داده و او را مرخص کند. هنگامیکه تشخیص قطعی نیست یا نیاز به برنامه درمانی، ماورای توانایی فیزیوتراپیست دارد، فیزیوتراپیست باید به بیمار(مشتری) اطلاع داده و زمینه ارجاع وی را به اشخاص ذی صلاح دیگر فراهم نماید. فیزیوتراپیست ها نباید انجام هرگونه فعالیتی را که نیازمند مهارتهای ممتاز، دانش و تصمیم گیری یک فیزیوتراپیست می باشد، را به دیگران محول نماید. هنگامیکه پزشکی بیماری را به فیزیوتراپیست ارجاع دهد و برنامه درمان خاصی یا ادامه درمانی را پیشنهاد کند که مطابق با نظر فیزیوتراپیست نباشد، فیزیوتراپیست باید با پزشک مشورت کند تا: برنامه درمانی مناسب تری را طرح ریزی کنند. پیشنهاد ارجاع به شخص ذی صلاح دیگری که خدماتش ممکن است مفید باشد، داده شود. اصل اخلاقی چهارم: فیزیوتراپیست خدمات خود را به صورت صادقانه، شایسته و از نظر حرفه ای قابل توضیح ارائه می دهد. فیزیوتراپیست باید اطمینان حاصل نمایند که بیمار(مشتری) درک کافی از ماهیت خدمتی که به وی ارایه می شود، به خصوص هزینه های پیش رو چه از نظر مادی و چه زمانی، داشته باشد.