سکته قلبی
سکته قلبی
سکته قلبی (امآی) و یا انفارکتوس میوکارد (Myocardial infarction) یا حمله قلبی٬ عبارتست از مرگ سلولی دائم و غیرقابل برگشت در بخشی از عضله قلب (میوکارد) است که به علت از بین رفتن جریان خون و نرسیدن اکسیژن کافی و وقوع یک ایسکمی شدید در آن قسمت از قلب رخ میدهد. توقف گردش خون ممکن است ناگهانی و بدون هیچ علائم قبلی رخ دهد یا پس از چند حمله آنژینی (درد قفسه سینه) بروز کند. سکته قلبی عارضه ای شایع است که هرسال هزاران نفر را به کام مرگ میفرستد.
اصلی ترین علت سکته قلبی بستهشدن رگ های تغذیهکننده قلب است. لخته خون درون رگ کرونری جریان خون و اکسیژن رسانی به عضله قلبی را مختل کرده که موجب مرگ سلولهای قلبی در آن ناحیه می شود.
علائم سکته قلبی
- درد قفسه سینه پشت جناق(استخوان وسط سینه)
- انتشار درد به طرف فک، بازوها، پشت و گردن
- اضطراب
- سوء هاضمه
- عصبی بودن
- تنگی نفس
- ادم و تورم در دست و پا
- احساس فشار و سنگینی در قفسه سینه
- سرفه
- احساس سبکی سر و سرگیجه
- غش کردن
- تهوع و استفراغ
- عرق سرد
- اضطراب
- آریتمی قلبی
عوامل ایجاد کننده سکته قلبی
- استرس شدید
- دیابت
- کلسترول خون بالا
- استعمال دخانیات و الکل
- عدم فعالیت بدنی و تحرک کم
- فشار عصبی
- وراثت
- افزایش سن
- چربی زیاد در رژیم غذایی
درمان سکته قلبی
- استراحت کامل، تجویز اکسیژن و کنترل فشار خون و ریتم قلبی اولین اقدام میباشد.
- داروهای ضدانعقاد مانند آسپرین یا هپارین و بلوککنندههای گیرندۀ بتای سمپاتیک مانند پروپرانولول تجویز می شوند. نیترو گلیسرین وریدی یا سایر داروها برای کنترل درد و کاهش نیاز قلب به اکسیژن تجویز میشوند.
- برای رفع انسداد غیر از دارو، از بالن و جراحی قلب باز (تعویض رگ مسدود شده) استفاده میشود.
منابع
pezeshk.us
fa.wikipedia.org