سندرم شوگرن
سندرم شوگرن
سندرم شوگرن (sjogren's syndrome) نوعی بیماری التهابی مزمن و وابسته به دستگاه ایمنی است که با اختلال در عملکرد غدد برون ریز و با خشکی دهان و چشمها مشخص میشود. این بیماری در زنان شیوع بسیار بیشتری دارد و اغلب پس از 40 سالگی بروز میکند.
التهاب غدد تولیدکننده اشک، به کاهش تولید اشک و خشکی چشمها منجر میشود و التهاب غدد ایجادکننده بزاق (از جمله غدد پاروتید)، سبب خشکی دهان و لبها میشود.
اگر سندرم شوگرن با بیماریهای بافتی دیگری همراه نباشد، سندرم شوگرن اولیه نامیده میشود و اگر با یک بیماری بافتی مرتبط مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس سیستماتیک، ارتیماتوزیا اسکلرودرما همراه باشد، به عنوان سندرم شوگرن ثانویه محسوب میشود.
قرار گرفتن در معرض هوای آلوده، وزش باد، حساسیت به نور، ورم پلکها و سفرهای هوایی میتواند سبب تشدید علائم بیماری شود.
علائم سندرم شوگرن
- خشکی و خارش چشم
- احساس وجود جسم خارجی در چشم
- عفونت و خراشیدگی قرنیه چشم
- ترشح موکوس از چشمها
- قرمزی چشم
- خشکی دهان
- زخمهای دهانی
- پوسیدگی دندانها
- شیارهای زبان و لب
- ریفلاکس معده
- تورم غدد پاروتید (داخل گونه ها)
- سوء جذب پانکراسی
- ایجاد تودهٔ جدید
- بیماریهای لثه
- عفونتهای قارچی مکرر در دهان
- عفونتهای ریه (به ندرت)
- عفونتهای مکرر واژینال (به ندرت)
- خستگی
-درد مفاصل یا آرتریت
- رینود (باریک شدن رگهای خونی)
- بزرگ شدن غدد لنفاوی
عوارض سندرم شوگرن
- گاهی آنتیبادیهای موجود در خون زنان باردار میتواند موجب مشکلات قلبی در جنین گردد.
- تیروئید خودایمنی (هاشیموتو)
- دیسفاژی (اختلال بلع)
- بیماریهای کلیوی، عصبی و ماهیچهای
- التهاب رگهای خونی
- سرطان غدد لنفاوی
- التهاب ریه
دلایل سندرم شوگرن
- عوامل ژنتیکی
- آلودگی به یک ویروس خاص یا گونهای از باکتریها
عوامل افزایش دهنده خطر ابتلا به سندرم شوگرن
شیوع بیماری در خانوادههایی که اعضای آن بیماریهای خودایمنی دیگری مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک، بیماری خودایمنی تیروئید، دیابت نوع یک و... را دارند، بیشتر است.
درمان سندرم شوگرن
- استفاده از اشک مصنوعی و پمادهای نرمکننده چشم تحت نظر پزشک برای بهبود خشکی چشم
- تجویز قطره چشمی سیکلوسپورین برای کاهش التهاب غدد اشکی
- اضافه کردن روغن بذر کتان به رژیم غذایی برای بهبود خشکی چشم
- جراحی در صورت خشکی چشم شدید برای مسدود کردن مجرای اشکی چشم
- استفاده از داروهای تحریک کننده بزاق برای بهبود خشکی دهان
- کمپرسهای گرم و مرطوب برای کمک به تسکین ورم و درد غدد پاروتید
- استفاده از محلولهای شستشودهنده نمکی بینی (سرم فیزیولوژی) برای خشکی مجاری بینی
- افزایش رطوبت محل زندگی و پرهیز از قرار گرفتن در معرض باد و هوای ناسالم
- نوشیدن مایعات فراوان، آدامسهای بدون قند و محلول آبلیمو برای تحریک ترشح بزاق
- مراقبت از دندانها برای جلوگیری از پوسیدگی
- استفاده از کرم های مرطوب کننده و پرهیز از حمام داغ برای بهبود خشکی پوست
- تجویز داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی، داروهای ضد مالاریا، گلوکوکورتیکوئیدها، داروهای مهارکننده ایمنی در صورت نیاز توسط پزشک
منابع
tebyan.net